Alış-verişdən yeni qayıtmışdı, əlindəki torbaları mətbəxə apardı. Qapıda dayanan səkkiz yaşlı oğlu kiçik qardaşının gördüyü işləri xəbər vermək üçün səbirsizliklə gözləyirdi. Nəhayət: Ana mən həyətdə oynayanda qardaşım divarı yazdı. Həm də kağızını yeni dəyişdirdiyimiz divarı deyə böyük qardaş dilləndi. Ana bu sözləri eşidən kimi özündən çıxdı və: Haradadır qardaşın? Tez onu bura çağır deyə qışqırdı. Əlindəki axırıncı torbanı da masanın üstünə qoyandan sonra balaca oğlunun həmişə gizləndiyi şkafa üz tutdu. Anasının səsini eşidən kimi kiçik qardaş qorxudan titrəməyə başladı. Çünki bütün bunlardan sonra başına nə gələcəyini yaxşı bilirdi...
Anası təqribən on dəqiqə divar kağızlarının nə qədər bahalı olmağından, o kağızları almaq üçün nə qədər işləmək lazım gəlməyindən danışdı. Dəqiqələr keçir, ancaq qadının səsindəki əsəbilik keçmirdi. Üstəlik, əsəbi azalmaq əvəzinə get-gedə artırdı. Sonra ana oğlunun divarı yazdığı otağa getdi. Otağa girəndə gözləri yaşla doldu. Çünki divarda böyük hərflərlə Anamı çox sevirəm! sözləri yazılmışdı. Üstəlik, bu sözlər böyük bir ürəyin ortasında idi... Ana o gündən nə divar kağızını dəyişdirdi, nə də üzərindəki yazını sildi. Boş bir çərçivə tapıb yazının üzərinə qoydu. Hər dəfə otağa girəndə dayanıb fərəhlə bu yazını oxudu...