N027 Qatil.
Uraqan tərəfindən "Hekayə" bolməsinə 23:20 05 may 2018 tarixində əlavə olunmuşdur

Hadisələr interpolun 150 nəfərlik gizli həbsxanasında cərəyan edirdi. Əgər nə vaxtsa belə bir həbsxananı axtarmağa çalışsaz, onu heç bir zaman, heç yerdə tapa bilməyəcəksiniz. Orada olan insanlarsa yaşadığımız dünyanın reallıqlarınnan çox uzaqda özləri üçün bir dünya qururub yaratmış və bu qanunları öz həyatlarına hopdurmağı bacarmış insanlardır. Əgər onlara insan demək olarsa. Xeyr onların bir  çoxu sadəcə insan formasında olan bir məxluqatlar idi. Elə bu səbəblərə görə də bu məxluqları yaşadığımız dünyanın reallıqlarından çox uzaqda bir yerlərdə günlərini keçirmələri labüd sayılırdı. Lakin o insanlar arasında da normal sayıla biləcək insanlar vardı. Hansı ki, onlar pis olan bir sestemi daha da pisləşməməsi üçün çalışan insanlar idi. Xeyr hələki onların kim olduğunu sizlərlə danışmayacağam. Oxuduqca izlədikcə hər şeyi yaxşı başa düşəcəksiniz və biləcəksiniz ki, bütün bunları sizə niyə danışıram.

 

   Hər şey 151-ci dustağın həmin həbsxanaya gəlməsindən sonra başladı. Bu dustağı digərlərindən fərqləndirən isə oxumuş və ziyalı adam olmasıydı.  151-ci dustaq bir müəllim idi. Ona görə də digər dustaqların heç birinə bənzəmirdi. Onun nəyə görə bu məhsxanaya göndərildiyini dəqiq heç kim bilmirdi. Deyilənlərə görə şərlənərək həbsə göndərilmişdi. Hündür boy, uzun saçlı və səliqəli saqqalı olan müəllimin adı Robert Slayer idi. Slayeri tanımayan heç kim, onu ilk görünüşdən müəllimə bənzətməzdi. Gözlərinə baxdığın zaman yorğunluğunu hiss etmək olardı.

 Hərəkətlərindən anlamaq olurdu ki, qaydaları heç zaman sevməz, Düşdüyü hər yerin qaydalarını öz fikirlərinə əsasən dəyişməyi sevərdi. Bəzənsə bu qaydalar ona baha başa gəlirdi. Ola bilsin hər ideya öz-özlüyündə müəyyən qurban tələb edirdi. Təəssüf ki, sonuncu ideyasının ən böyük qurbanı isə özü olmuşdu. Onun nəyə görə bura göndərildiyini də deməyəcəm. Bunun səbəbini öz dilindən eşitmək daha yaxşı olar.

 

  Məhkəmə zalından əlinə qandal vurulmuş halda çıxdı. Daha bilirdi ki, onu, sizə haqqında danışdığım İP(İnternationat parasites)-918 həbsxanasına göndərəcəklər. Lakin bu həbsxananın harada olması barədə heç bir məlumatı yox idi. Sadəcə tək bildiyi şey bu həbsxananın heç kimə məlum olmayan yerdə yerləşməsidir. Axı ona kim deyə bilərdi ki, onu hara yola salırlar. Hətta bu haqqda onu yola salan zabitlərin də bir məlumatı yox idi. Zabitlərə tapşırılan tək şey isə məhbusu sahilə qədər gətirib sağ-salamat çıxartmaq idi. Burdan sonrasında isə onu həbsxana rəhbərliyi qarşılayacaqdılar. 

 

  Hər şey deyildiyi kimi oldu və Robert Slayeri gətirib həbsxana məmurlarına təhvil verdilər. 2 nəfər məmur geyimi geyinmiş şəxslər Sakincə zabitlərlə salamlaşıb məhbusu təhvil aldılar. Tapşırıq tamamlanmışdı. Zabitlər öz maşınlarına yaxınlaşdılar və maşını işə salıb oradan uzaqlaşdılar. Robert Slayer məmurlarla birlikdə addımlamağa başladı. Addımladıqca havanı ciyərlərinə çəkirdi. Ola bilsin bu onun sonuncu dəfə təmiz havanı qoxlamasıydı. Özü də bilmirdi bir daha nə vaxt təmiz havaya çıxa biləcək. Addımlar onları gətirib dəniz limanına çıxartmışdı. Burada böyük tankerləri,gəmiləri və çoxlu sayda qayıqları görmək olardı. Slayer hələ də nə olduğunu anlaya bilməmişdi. 

 

  - Burdan sonrasını isə gözü bağlı gedəcəyik – məmur dedi. Slayer əlavə söz demədən gözlərini yumdu və lentlə örtülməsi üçün işarə verdi. Məmur cibindən qara lent çıxardıb Slayerə daha da yaxınlaşdı. Beləcə qara lentlə gözlərini örtdülər. Gözləri bağlı halda yerimək çətin olduğundan məmurlar onun qollarından bərk-bərk yapışmışdılar. Ayağının altındakı dəmir pilləkəni hiss elədiyi zaman Katerə mindiyi anladı. Çox keçmədən hansısa otağa salındığını hiss etdi. Açar səsləri, açılan dəmir qapının taqqıltısı hər birini hiss etmək mümkün olurdu. Məmurlar Slayerə oturmaq üçün yer göstərdilər. Edilən köməkdən sonra axır ki, oturmağı bacarmışdı. Gözləri görməsə də səsləri eşidə bilirdi. Məmurlar qapının bağladıqları zaman qapının cıyıltısını eşitdi. Cıyıltı səsi taqqıltı səsiylə əvəz olunduğu zamanda bu səslərə açarın səsi də əlavə olundu. Qapının kilidlə bağlandığını anlamaq olurdu.

 

  Görəsən nəyə görə onun gözlərini bağlamışdılar. Axı nəyi görməməli idi? Əlini atıb gözlərini açmaq istəyərkən qarşısında kiminsə qışqırtısını eşitdi:

 

  - Gözlərini açmaq olmaz.

 

  - Nəyə görə? - Slayer əlini gözlərindən çəkərək soruşdu

 

  - Çünki sən bizim hara gedəcəyimizi görməməlisən?

 

  - Başa düşürəm birdən geri qayıtmaq istəyərəm.

 

  - İstəsən də geri qayıda bilməyəcəksən.

 

  - Yəni bu qədər çətindir? – Slayer gülümsədi

 

  - Mümkünsüzdür – Qarşısında  oturan şəxs cavab verdi.

 

  - Mümkünsüz sadəcə onu edənə qədərdir.

 

  - Baxıram ki, ağlı başında olan bir adama bənzəyirsən. Çox qəribədir.

 

  - Nədir qəribə olan?

 

  -  Adətən sənin kimi dustaqları bizim həbsxanamıza yollamırlar. Bəs səni nəyə görə bura göndərdilər?

 

   -  Onu məhkəmədəki hakimnən soruş.

 

  - Bəlli ki, bundan öncəki həyatında çox qarmaqarışıq bir həyat yaşamısan. Sənin törətdiyin cinayət nədir?

 

   - Bildiyim qədərilə həbsxananıza göndərilən bütün dustaqlar haqqında əlinizdə məlumatlar olur. Ora baxaraq anlaya bilərsən.

 

  - Bizim də bilmədiyimiz şeylər var. Qəribəsi odur ki, sən kimin ayağını tapdalamısan ki, səni bütün cəmiyyətdən uzaqlaşdırırlar. 

 

  Slayer heç nə demədi. Görəsən kimin ayağını tapdalamışdı ki, onu bu həbsxanaya yollamışdılar. Hara getdiyinə dair əlində heç bir məlumat yox idi. Tək bildiyi bu yerin İP-918 olmasıydı. Bunun bir açıqlaması varmı, varsa əgər mənası nədir? Heç nəyi bilmirdi. Öyrənmək üçün tələsmirdi. Bəlkə bu sualın cavabını tapa biləcəkdi. Ancaq indiki vəziyyətdə ən yaxşı seçim susmağı idi.

 

  Hardasa iki saat yol getdilər. Bu vaxt ərzində heç biri əlavə bir kəlmə də kəsədi.  Slayer yaxşı bilirdi ki, mənasız suallarla qarşısındakını bezdirməkdənsə biraz səbr elib hər şey öyrənmək daha yaxşıdır. Hər insanda olduğu kimi onun da səbrləri tarıma çəkilirdi. Bəzən üşüdüyünü hiss edirdi, bəzənsə hava çox isti olurdu. Yəginki bunun mindikləri katerin sürətiylə bir əlaqəsi vardı. Səslər eşitməyə başlamışdı. Yəginki gəldikləri yerə çatmışdılar. Qarşısında oturan adam ayağa qalxdı və Slayerin qalxması üçün kömək etdi. Qəfəsin qapısını açdı və birlikdə oradan çıxdılar. Otaqdan çölə çıxdıqları zaman üzünə düşən günəş şüalarını hiss etdi.  Çox yeriməmişdi ki, yanında dayanan adam onun qolundan tutub dayanmasını əmr etdi. 

 

  - Nəyə görə hələ də gözlərini bağlamısız? Aça bilərsiniz – Qarşıdan gələn bir nəfərin səsini eşitdi. Slayerin yanında dayanan adam əliylə qara lenti onun gözündən dartıb çıxartdı. Günəş şüaları bir neçə saniyəlik gözünü qamaşdırsa da özünə gəlməyi çox çəkmədi. Yanında dayanan adam Məmur paltarı geyinməmişdi. Əynində bahalı kostyum vardı. Qarşısında dayanıb gözlərinin açılması üçün əmr edən adamın həbsxana müdürü olduğunu anlamaq çətin olmadı. Müdür təxmini əlli yaşlarında olardı. İlk baxışdan necə bir insan olduğunu anlamaq çətin idi. Üzündə xeyli qırışlar vardı. Bu qırışlar onun bura heç də rahat yollarla gəlmədiyinə işarə verirdi. Kilosu artıq olduğundan yeyib yatan bir insan görüntüsü də bəxş edirdi. Dediyim kimi üz cizgiləri ziddiyyət təşkil etdiyindən onun necə bir insan olduğunu demək heç də asan deyildi. Səliqəli geyinmiş bu adam əsl aristokrat görüntüsü bəxş edirdi.

 

  - Xoş gördük, cənab Slayer - əlini ona uzadaraq onunla salamlaşdı. 

 

  Slayer qandallı əlləriylə onunla görüşdü. Müdür təkrar sözünə davam etdi:

 

 - Uzun yol gəlmisiz. Yəginki çox yorğunsunuz. Buyurun mənim otağıma gəlin. Sizinlə bir məsələ haqqında danışmaq istəyirəm. Mən bu həbsxananın müdürüyəm.

 

Adım Duqlas Martel-bunu deyərək müdürün otağına doğru addımladılar.

 

  Robert Slayer gəzdikcə ətrafına yaxşı yaxşı baxırdı. Bu əsl Tanker idi. Ancaq deyildiyi kimi bir təəssürat yaratmırdı. Görüntü etibarilə böyük yük Tankerinə bənzəyirdi. Hətta sola baxdığı zaman helikopterlər üçün dayanacaq belə vardı. Yəginki bura gələn helikopterlər vasitəsilə lazım olan qida və digər alət və ləvazimatlar gətirilirdi. Helikopter dayanacağının arxasında böyük taxta qutular qoyulmuşdu. Onların içində nələrin olduğu Slayerə məlum deyildi. Addımladıqca Slayerin gözlərinin önündə keçmiş canlanırdı. Amma Slayer keçmişi yadına salmaq istəmirdi. Haqsızlız, ədalət və bərabərlik tamam başqa məvhumlar idi

 

 

 

 


... dəfə oxunub
Qiymət verilməyib...
[qiymət ver ]
Şərh yaz
9+28=
Hesaba giriş
YouTube-da izlə
Facebook
0.0392 saniye