Axşam düşür, şər vaxtı qarışır. Günəş gündüzün yorğunluğunu çiyinlərindən atmaq üçün yerini aya verir.Günəş geri çəkilərkən, şüalarının hərarəti azalır.Soyuq nəfəsi duyulur.
ardı...
Bir il əvvəl... İstanbul... Axşamçağı idi. Batmaqda olan günəşin al şüaları boğazın mənzərəsini əsrarəngiz edirdi. Sahildə bir skamyada yan-yana iki tünd geyimli adam oturmuşdu...
ardı...
Yenidən bir ədəd “kent 8” yandırıb, tüstüsünü içimizə alaraq, Azər Cırtdanın “Uzağın bir adı var” mahnısının sədası altında İsa Şahmarlını yad etməyə dəyər !
ardı...