Koreya dövlətinin çiçəkləndiyi bir dövrdə, orda hökm sürən firavanlıq və sakitliyə görə haqqına qədim “Çosen” (“Səhər sükutunun ölkəsi” – Koreyanın adlarından biri – red.) adıyla çağrıla biləcəyi zamanda İ Tsin Xo adlı bir hökumət xadimi yaşayırdı. O, yetərincə bacarıqlıydı, bəlkə də ağlı və fərasətiylə xarici siyasətçilərdən geri qalmırdı.
ardı...
Gözlərimi açıram.Deyəsən,mən sağam.Ətraf,divarlar,əşyalar dünən,o biri gün,üç ay,doqquz ay,bir il əvvəl necə idisə elə də qalıb.Bəs necə olmalı idi ki?!Düşünürəm məsələn,yuxudan duranda divarlardan biri olmasa,üç divarlı otaqda,kitab rəfim tavanda yerləşsə idi maraqlı olardı.
ardı...
Soyuq qış günündə yenə də sobanın kənarında fikirli-fikirli əyləşib nəsə düşünürdü.Çöldə isə şaxtalı hava öz işini görürdü.İnsan hənirtisindən heç bir əsər-əlamət yox idi.Neçə illər idi ki,Sahib kişi öz kasıb,
ardı...
“İnsan azadlığı” nə deməkdir? Mənim başa düşdüyüm
insan azadlığını asanlıqla izah edə bilərəm: “İnsan azadlığı mənim üçün xoşuma
gəlməyən adamı öldürməyimdir. Və ya narkotikadan istifadə etməyim, silah və
insan alveri ilə məşğul olmağımdır. Mənim üçün insan azadlığı mitinqlərdə sərbəst
olaraq iştirak etməyim və maşınların, mağazaların şüşələrini sındırmağımdır.
İnsan azadlığı mənim üçün Televiziyaya çıxıb ağzıma gələni danışmağım, ürəyim
istəyən hansısa bir şəxsi söyməyimdir”.
ardı...
Iki
min onuncu il mart ayının onu. Saat altıya on dəqiqə işləyirdi. Sübh namazının vaxtı yenicə girmişdi. Məsciddən azan səsləri ucalırdı. Allahın dostu olan kəslər artıq sübh namazına hazır idilər.
ardı...
“İnsanlar sizi bezdirib? İşləməkdən yorulmusunuz? İnsanların olmadığı bir yerdə gözəl bir istirahət arzu edirsiniz? Onda bizə zəng edin! Xəyallar ölkəsi sizin yolunuzu gözləyir. Xəyallar ölkəsində arzuladığınız kimi istirahət edə bilərsiniz. Tələsin! Yerlər məhduddur!”
ardı...
