Soyuq qış günündə yenə də sobanın kənarında fikirli-fikirli əyləşib nəsə düşünürdü.Çöldə isə şaxtalı hava öz işini görürdü.İnsan hənirtisindən heç bir əsər-əlamət yox idi.Neçə illər idi ki,Sahib kişi öz kasıb,
ardı...
“İnsan azadlığı” nə deməkdir? Mənim başa düşdüyüm
insan azadlığını asanlıqla izah edə bilərəm: “İnsan azadlığı mənim üçün xoşuma
gəlməyən adamı öldürməyimdir. Və ya narkotikadan istifadə etməyim, silah və
insan alveri ilə məşğul olmağımdır. Mənim üçün insan azadlığı mitinqlərdə sərbəst
olaraq iştirak etməyim və maşınların, mağazaların şüşələrini sındırmağımdır.
İnsan azadlığı mənim üçün Televiziyaya çıxıb ağzıma gələni danışmağım, ürəyim
istəyən hansısa bir şəxsi söyməyimdir”.
ardı...
Iki
min onuncu il mart ayının onu. Saat altıya on dəqiqə işləyirdi. Sübh namazının vaxtı yenicə girmişdi. Məsciddən azan səsləri ucalırdı. Allahın dostu olan kəslər artıq sübh namazına hazır idilər.
ardı...
“İnsanlar sizi bezdirib? İşləməkdən yorulmusunuz? İnsanların olmadığı bir yerdə gözəl bir istirahət arzu edirsiniz? Onda bizə zəng edin! Xəyallar ölkəsi sizin yolunuzu gözləyir. Xəyallar ölkəsində arzuladığınız kimi istirahət edə bilərsiniz. Tələsin! Yerlər məhduddur!”
ardı...
Birinci dəfə idi şəhərə gəlirdi. 20 il ərzində
birinci dəfə. Doğma kəndini heç vaxt tərk etməmişdi. Heç etmək fikri də yox
idi. Baş verənlər - ərinin ölümü, onun ölümündən sonra qayınanasının onu evdən
qovması – onu bu hərəkəti etməyə məcbur etmişdi.
ardı...
Mən zala daxil olanda heç
kim yox idi. Onlardan başqa. Onlar kinonu çox sevirdilər. Bir yerdə kinoya
baxmağı da. Ona görə bu işi seçmişdilər. Biri Vidadi əmi idi, biri də Aidə
xala. Mənim isə adım Aykandır. İlk dəfə idi kinoya gedirdim. Mən bilirdim ki,
kinoya elə də çox gedən yoxdur. Amma bu cür də təsəvvür etmirdim. Kino
qurtarandan sonra sonradan adını öyrənəcəyim bu iki qoca ər-arvada yaxınlaşdım.
Vidadi əmi kinoteatrda kinoların təqdim olunması işinə baxır. Aidə xala isə xadimədir.
Senaslardan sonra yerə tökülən popkornları süpürüb, təmizləyir. Onlardan
soruşdum:
ardı...
